4 Temmuz 2010

Mete the Hebest Person Ever

1 sene 1 ay kadar önce ananemi kaybettik. Bununla ilgili bu unutulmuş blogun derinliklerinde bir kayıt var safi ananemle ilgili. Tabii o kayıtta anlatmamışım ananemin gittiğini öğrendiğimde yanımda kim vardı, o kişi neler yaptı.

5 Haziran 2009, Mete Güre'yle oturmuş bitirme projemizi yapıyoruz. Hava sıcak, ben ayrıntıcı, Mete rahat, didişip duruyoruz. Ama tatlı tatlı... Sonra ne oldu ne bitti pek hatırlamıyorum ama benden gizlenen anane kaybı haberi geldi. Zaten çoğunuz biliyorsunuz aşağı yukarı ben ne hallerdeydim. Mete ne hallerdeydi biliyor musunuz? Şaşkın. Üzgün. Ne yapacağını bilmeden bir dakika yanımdan ayrılmadı. Ben ağladıkça içi parçalandı. Sanki kırılacakmışım gibi hafif hafif dokundu omzuma. Ne yapacağını bilemedi, ama oradaydı. Ne söyleyeceğini bilemedi, ama oradaydı. Ve sonra hep orada kaldı. Mete hep oradaydı.

Bugün, sabaha karşı Mete'mizi kaybettik. Yıllardır uğraşıp durduğu sağlık sorunları, Günfer Teyze'min, Ece'min, Fikret Amca'mın çabalarına karşın Mete'yi aldı götürdü. Mete artık fiziksel olarak orada değil. Ancak benim için hep orada olacak. Onu hep orada olmasıyla, beraberken nasıl da çok güldüğümüzle hatırlayacağım. Onu hep melek olarak anacağım, onu hep özleyeceğim.

Mete'mizi hep böyle anımsayalım:










Ve hayata sarılalım; hayatın karşımıza çıkardığı küçük şeylere "g*t" (Mete böyle derdi.) diyip geçelim. Ve onu unutmayalım, hem de hiç unutmayalım. Hepimiz bir dost kaybettik, onu bu şekilde yaşatalım.

Bu, blogun son kaydıdır.

Son olarak; "Haden."

4 Nisan 2010

Otobüste bir uyuduk, bir uyuduk! Biz eşittir Cem ve ben, Balçova'dan dönüyoruz, güne gözetmenlikle başlamışız, sonra The Imaginarium of Doctor Parnassus (tavsiye edilir) izlemişiz, eh artık evlere dağılalım dedik, atladık 169'a, boru gibi uyumuşuz.

(Ha! Nasıl da bilmemkaçbin aydır yazmayıp sanki daha dün yazmışım gibi devam ediyorum?)

Evvet, Almanya'ya gidildi, gezildi, sunum yapıldı, geri dönüldü. Daha fazla ayrıntı için özele gelin. Gerçi gelen arkadaşlar olmuş bir kısım, onlara yarın öteceğim. Geçtiğimiz hafta içinde bahsi geçen zatıalilerine hesap veremedim zira döner dönmez bir gözetmenlik, bir sunum ortamında buldum kendimi. Bana da yazık!

Mehmet'imizi de askere yolluyoruz bu arada. Hayır, nasıl buraya bağlandım bilemiyorum doğrusu, sanırım pek yazacak halim yok kısa kısa hepsini söyle geç şeklinde hareket ediyorum. Neyse, Mehmet'imizi askere yolluyoruz. Sonra Doğa'yla ağlama seansları düzenleyeceğiz. Öyle.

Bahar geldi, daha doğrusu yaz. Ben tabii yine pek bir neşe, pek bir heyecan, pek bir bilmemne, öyle böyle değil. "Dünya barışını sağlarım ki ben istemesem!" gibi cümlelerin bini bir para (dime a dozen, Mete ve Danny Phantom'a sevgilerle) bende bu ara. Havalarımdan geçilmiyor. Yok, o kadar da değil. Mesela geçen mimoza ağaçlarından hüzünlendim. Böyle bir manyaklık var mı? Ağaç lan! Ilgın ağacı gibi. Sonra geçti. Üç saniye falan sürdü.

Bir de bazen çok merak ediyorum kişi nasıl üretmiş. Bir film izliyorum mesela (mesela ama film sadece örnek, herşey olabilir) soruyorum sürekli "Neden? Nasıl?" diye. Kişiyi oturtup karşıma saatlerce sormak istiyorum, kişi de benden bıkmasın anlatsın. Çok istiyorum. Harbi bak. Kısacası yaratıcı zekaya duyulan hayranlık, o kadar. Bugün cümle de kuramıyorum ben onu fark ettim. Yorgunluk ablacım, yorgunlık.

O halde:

"You're on the road but you've got no destination
You're in the mud, in the maze of her imagination
You love this town even if that doesn't ring true
You've been all over and it's been all over you

It's a beautiful day
Don't let it get away
It's a beautiful day
Don't let it get away"

Benden size gelsin. Önceden bu şarkı benden kimseye gelmiş miydi ya? Çok sık armağan ediyorum sanırım bunu. Yıllardır, durup durup bunu armağan ediyorum. Ne sıkıcıymışım lan!

---

Oh hey Marika! Back from Germany, which was a great experience. It was so great and fun that I could speak about it for hours and hours. But I will not :) Well, I'm tired because I've been rushing to something since the moment I landed on the airport of my city. So yeah, that's actually all about me lately.

And I feel extremely happy and positive nowadays thanks to my little, academic trip and spring. Yes! I suffer from the same syndrome you do. It's the "hello sun I missed you so much please don't go anymore" syndrome. In fact, we all have it. It's always better when the sun's around. (And It's a beautiful day to listen to Beautiful Day by U2)

16 Şubat 2010

Az önce Saygın'a "Günlerdir yazmıyorum, Alev boğazımı kesecek." dedim ve yazmaya karar verdim.

Bu aralar takıntılı bir biçimde Jacobs Kapuçino (New Extra Foam) içiyorum. Bu sevgili kapuçino kendisini patlayan şeker sanıyor. Pıtır pıtır ediyor üstüne su eklediğinde. Hehehe. İçtiğim kapuçino bile kimlik bunalımı yaşıyorsa benim ruhsal sorunlarım olması çok doğal değil mi? Şaka ediyorum.

İbo ve Kunter'i yolcu ettik. Cem de onlarla gitti. Çağatay ve ben birlikte bunalıma girmek üzere sözleştik. İçimizdeki duygusal boşluğu doldurmak için sürekli tıkınıp 100 kilo olacağız.

Geçen hafta ve bu hafta şu ana kara paper için ne yaptım? Hiç. Hayat.

Bu hafta yeni dönem başlamış bulunmakta. Derslerim, oley, derslerim! Ha, bu arada belli olan yl notlarım epey başarılı. Ancak bir dersimin notu henüz girilmedi. Girilmeliydi. Hem de geçen hafta pazartesi.

Aaaa, sevgililer günü. Fak of! Ben şöyle neşeli, maymun bir günümde yazayım en iyisi!

Alev beni dövme!

-----
For Marika; Seriously, I barely said anything at all in this stupid post. I'm not feeling so fine and nothing's new with me. I spoke about the cappucino I obsessively have these days. It makes sounds as if it is Pop Rocks. I guess it is going through an identity crisis. And my friends who study in another city have just left. Yes, this is new. Oh and I haven't been working on my paper for the last 9 days, maybe more. And, lastly, I happily let you know that my courses started. Thank god!

7 Şubat 2010



(Çekinme, tıkla, büyük büyük izlersin.)

AMAN TANRIM! Tatlı matlı, sürekli birşeyler yapıp yaptıklarını blogunda yayınlayan kişilere dönüşüyorum! Evet, yukarıda gördüğünüz kapkeykleri dün yaptım. Ben yaptım. Çok lezzetli oldu! Üstteki fotoğrafta hayatımda bulunduğum ilk frosting girişimini görebilirsiniz. Ayrı olarak tadıldığında ağır ötesi olan bu karışım kekin üzerinde tadından yinmez bir lezzete döndü (Oha! Hakikaten o bahsettiğim kişilere dönüşüyorum.)

Cumartesi günü de Çağatay'ın doğum günüydü. Bazı bazı hediye özürlü oluyorum. Çağatay'ın doğum günü hediyesi konusunda da özrüm tuttu. Ancak insanüstü zeki olduğum için aklıma hemen pasta yapma fikri geldi. Ve inanır mısınız hem lezzet hem görüntü bakımından inanılmaz bir pasta yaptım. Peki bu benden beklenir miydi? Ben mutfakta sadece Türk kahvesi bağlamında başarılı değil miydim eskiden? Eeee bu son zamanlarda yaptığım kurabiyeler, pastalar, kekler ne oluyor? Bir de zevk alıyorum yaparken! BANA NELER OLUYOR?

Ehem, evet efendim, paper'ımızda epeycene, güzelcene ilerledikten sonra bir de ne öğrenelim, meğer bu konferansı düzenleyen üniversite bir paper zorunluluğu koymamış, ama yazarsan iyi olur sonra isterler misterler dediler. Bu kadar ilerledik, yazacağız elbet. Son kısımdayım zaten. Sonra sunum kısmı gelecek, ki bu kısım son derece eğlenceli olacağından sorun yok. Diye düşünüyorum. Bakalım.

Acıktım. Şaşırdınız mı?

-----
For Marika; Yes, I baked these cupcakes you see in the photos. And yeah, it is, I'm not sure how I should put it, let's say weird since I have never been a, I don't know how to put it either, well, "cook", I guess. But nowadayi I keep baking cakes, cookies and guess what? They turn out to be extremely delicious. However, the most crazy thing about this baking stuff is that I actually enjoy it. I enjoy it a lot. On Saturday, I made a birthday cake for a friend. Yesterdray, I made these cupcakes. I keep going on recipe websites and looking for recipes to make. What's up with me? No idea.
Paper is going very well, in fact, I only have to do the last section. But I found out that no paper was required. They only wanted a presentation. Still, they suggested I write one since someone may ask for my study. I'm, of course, going to conclude my paper. I worked on it a lot but you know, it kind of makes me dissapointed. Anyways, I'm feeling fine today.

5 Şubat 2010

Ehem, ne desem bilemiyorum. Bu aralar yaptığım şeyleri ilginç bulmadığımdan sanıyorum. Kafamda bir fotoğraf+öykü fikri var ama... Ne işe yarayacaksa.

Dün komik gündü. Aslında işi daralmış bir biçimde terk etmiştim. Sonra İbo ve Çağatay'la buluştum, sonra felaket eğlendik. Temelde hepimizin yakın görevleri olduğu çeşitli hayaller kurduk. Tabii hiç aydınlatıcı olmadı, değil mi? Yani mesela Las Vegas'ta kumarhane işletsek kim ne olurdu onu sorguladık. Ardından gelen beach club işletsek kim ne olurdu sorusuna verilen cevaplar bir öncekine çok yakındı. Bu tarz geyikler.

Dün değil de önceki gün sonunda "Canım Sevgilim İnés"i okumaya başladım. Isabel Allende'ye aşığım sanırım. Evet, olabilir.

Paper bir süredir pek gitmiyor. Yetişecek, orası kesin de boşa geçirdiğim vakitler bana hep koyar. Bilirsiniz. İzin çıktı. Gitmem kesinleşti.

----------------------------------------------------
For Marika: I have nothing much to say since I'm one boring person. I'm thinking about a photo-story thing to be uploaded on Flickr, which, I believe, will be of no use.
Yesterday, I had another mood swing then I met my friends İbo and Çağatay and, yeah, we had fun speaking of... Nothing serious really.
I've just started reading "Inés of My Soul" by Isabel Allende, my fave writer. I'm in love with her. And nowadays, I'm not very occupied with my paper. It's okay since I have time but I'm obsessed with not spending my time in vain, which is basically what I do at the moment. Oh well...

1 Şubat 2010



http://americanstudies.uni-leipzig.de/asl-gradconference2010/conference : Bu linki yollamışlar, sağolsunlar, kalp krizi geçirmek üzereyim heyecandan. Gereksiz yere telaşlandım, sanki daha önce hiç sunum yapmadım. Sakin... Sakin!


Haftasonu hiç yazmadığım için özür dilerim. Pek bir koşuşturma halinde geçti. Bir de Flickr'a kitlenmiş durumdayım. Cumartesi gece yarısı düğünden dönüp flickr kontrol etmek de neyin nesi? Sapık mısın sen?


Bu arada Sherlock Holmes'u izlediğimi söylemiş miydim? Söylemiş bulundum. Eğlenceliydi epey, ben eğlendim, sizden banane. Bir de Up in the Air izledim dün. O çok iyiydi, ben takdir ettim, sizden banane. Aman işte izleyiverin, elinize mi yapışır.

Bugün birazcık ters miyim acaba? Sanıyorum öyleyim. Görünüşümle ilgili bir takım konularda bir takım takıntılarım olmuş; mesela gri far üzerine siyah kalem. Mesela topuklu, uzun çizmelerim. Bugün ne gri farım ne çizmelerim var üzerimde. Kendimi fiziksel olarak epey kötü hissetmekteyim. Böyle şeyleri büyütüyor olduğum için de gerizekalı gibi...


Evet, yine bir bokeh yapıştırdım kayda... Bu defa tam bokeh oldu ama, kendimlen gurur bile duydum. Oley.

--------------------------------------------------------------------------------------


For Marika: You know about the paper and conference I've already mentioned. The link in the very first paragraph is about the conference and as you can see information about the participants and their abstracts are included. Among them, you can also see mine. Yeah, I've just seen mine and now I became dangerously nervous.
I also became obsessed with flickr nowadays. I go on flickr in the middle of the night to check what's new. And I recommended the movies "Sherlock Holmes" and "Up in the Air." I've just seen them and I enjoyed them both.
I don't really feel very fine today. I have serious issues about my make-up and stuff :) I'm not happy with the way I look today and I believe I am stupid enough to make my looks an issue. Yeah, I'm so grumpy. Whatever.

27 Ocak 2010

Bugüne ananemi özleyerek başladım (yine.) Feyza bir keresinde bir yerden sonra bu tür kayıpların uzak bir ülkede yaşayan akraba özlemine döndüğünü söylemişti. Bu sabah gerçekten öyle hissettim. Sanki bir tatilim olsa da bir yere gitsem ananemi görebilecekmişim gibi... Ne bileyim, mesela Leipzig'de ananemi bulabilecekmişim hissi var içimde.

Dün Nihan ve Cansen'i gördüm. Nihan'ın yine kafası karışıktı, Cansen de kariyer derdine düşmüştü :) Cansen'le karşılıklı çocuk doğurmayı istiyor olmayı diledik. İstemiyoruz. Tabii çocuk sahibi olmak bu durumda sadece bir örnek, ya da herşeyin çözümü, erken dağıldık, ben dağıldım en azından. Onlar sonra ne yaptılar bilmiyorum ama anneme bir düğün-dernek olayı için elbise almamız gerektiğinden ben erken kaçtım. Bir haftasonu Ankara kaçamağı yapma hayali kurduk. Ohannesburger'de tıkındık. Ben başarılı buldum, Nihan pek beğenmedi falan filan. Lucy in the Sky with Diamonds çalan mekana ben mekan derim :)



Şimdi ne yapacağım? Paper'a devam edeceğim elbet. Tam olarak kafamda oturtamadığım bir takım şeyler olsa da hızlı ilerliyorum.

Son olarak, bu aşağıdakinin posterini nasıl istiyorum belirtmek istedim. (Clem'e taş, baş yarar.)




Ha bir de Marika diye bir arkadaş edindim. Başka bir blogger. Bundan sonra onun için en alt kısma İngilizce bir iki cümle yazacağım, ne yapıyor bu sapık diye düşünmeyin.

-----
For Marika: Okay, I started talking about my grandma. Unfortunately, we lost her last summer. A friend of mine once told me that when you lose someone, in time the grief turns into yearning. It feels as if that person only lives far away and one day you'll get to see him/her again. This morning that was what I exactly felt.
And I spoke about yesterday. I met two dear friends called Nihan and Cansen. One will graduate from univesity this year so she is a bit nervous about the future. Like me, she is unsure about what she expects from life. We agreed on the idea that if our only aim was to have babies, then life would be easy :)
I am working on a paper at the moment. I am a masters student in an American Culture and Literature Department and I will be attending to a conference in Leipzig this March. I took up the habit to write about how I am doing on it each day. I'm going fine.
I told my few readers about you and how I wanted a poster of the picture above from Breakfast at Tiffany's. Yeah, so that's it. Not very summing-up, are they?

26 Ocak 2010


Bazı bazı bir gün önce yazdığım kayıtları okuyorum ve yazdıklarımdan hiç memnun kalmıyorum. Ne rezalet, ne özensiz cümleler onlar öyle. Bir insan sekiz satırlık bir kaydın içinde toplam 19087 kez "sormak" fiilini kullanabilir mi? Kullanır. Bakınız; dünkü blog kaydım.

Neyse, bu ara çok dalgalıyım. 3 saniyede bir mod değiştirebiliyorum. Mutluluk bu olsa gerek!

Dün paper'ımın giriş kısmını yazdım, sanırım düşündüğümden daha hızlı ilerleyeceğim. İyidir, güzeldir, hoştur.

Bir de bu ara flickr seviyorum. O da beni seviyor.

Saygın says; "Son 31 yılın en soğuk gecesiymiş." İstanbullu arkadaşlara başarılar diler gözlerinden öperim. (Dünmüş lan o, soğuklar gidiyomuş.)

Ayrıcana Pınar Hanım'a da sevgiler.


25 Ocak 2010

Gece rüyamda Jose Saramago'nun öldüğünü gördüm, sabah ilk işim durumu google'latmak oldu. Yaşıyor. Tabii ben bunu öğreninceye kadar kalbim sıkıştı durdu.

Sanırım ilk "Körlük"ü okumuştum. Kitap bitince kendime "Nasıl Jose Saramago olunur?" diye sormuştum. Bu sorunun farklı yazar versiyonlarını kendime sormuştum önceden. Aslında ben sürekli kendime böyle erdeme ulaşma amacı güden sorular sormuşumdur. Cevap bulamadım tahmin edebileceğiniz üzere, ve sonunda soru sormayı bıraktım. Whatever works yani :)

Bir de "Görmek"i okurken bir adam yanıma yaklaşıp "Körlük'ü okudun mu?" diye sormuştu. Ne güzel değil mi? Bence güzel.

İki gündür parmaklarımı parçalarcasına yiyorum. Hadi bakalım.

24 Ocak 2010


Böhü... Up'ı tekrardan izleyip bir kez daha ağlamak...

Dün eğlenceliydi. Bugün eğlenceliydi. Beni bekleyen bir Liepzig sunumu var önümde, güzel moral depoladım, evet.

Yalnız, yüzbinyıl sonra bir ana haber bülteni izleyim dedim, sinirlerim bozuldu :) Bir yığın gerizekalıymışız gibi davranılıyor. Evet.

Bir de soğuk. Sanırım söyleyecek pek fazla şeyim yokmuş. Maksat yazmak. Çalkantılı bir ruh, ehöy! Bazen ard arda dizdiğim kelimeler manyakmışım izlenimi veriyormuş gibi geliyor. Üst çapraz komşumuzun küçük oğlu apartmanı yıkmaya niyetli. Evet.

Eheh. Evet.