17 Kasım 2009

Sayısız kez paylaşmışımdır bu şiiri birileriyle. Yani bu blog'u takip edenlerin büyük çoğunluğu okumuştur şiiri. Yine de paylaşacağım, öyle istiyorum.

"Charles Bukowski - Melancholia

the history of melancholia
includes all of us.
me, I writhe in dirty sheets
while staring at blue walls
and nothing.
I have gotten so used to melancholia
that
I greet it like an old
friend.
I will now do 15 minutes of grieving
for the lost redhead,
I tell the gods.
I do it and feel quite bad
quite sad,
then I rise
CLEANSED
even though nothing
is solved.
that's what I get for kicking
religion in the ass.
I should have kicked the redhead
in the ass
where her brains and her bread and
butter are
at ...
but, no, I've felt sad
about everything:
the lost redhead was just another
smash in a lifelong
loss ...
I listen to drums on the radio now
and grin.
there is something wrong with me
besides
melancholia."
Bu Bukowski aşkı bitmeyecek onu biliyorum. Bu melankolik haller de bitmeyecek. Zaten, "there is something wrong with me besides melancholia."

Geçenlerde okuldan geldim, kıyafetlerimi çıkardım, pijamalarımı giymek üzereyken evde kimsenin olmamasını fırsat bilerek ve bir anlık aklımı kaçırarak iç çamaşırlarımla yere yattım. Bir süre tavanı izledim, düşünmedim, izledim. Ve bunu her odada gerçekleştirdim. Epey üşüdüm, ama aydınlatıcı bir deneyimdi. Cidden.
Odam en tanıdık tavan, salon da fena değil bu konuda (salonda takıldığım zamanlar genelde yerde otururum ve bazı bazı uzanırım)... En huzurlu tavan ise banyonunkiydi. Neden bilmiyorum. Öyleydi. Sırayla tavanları paylaşacağım sizlerle. Biraz delice, biliyorum. "But we're never gonna survive unless we get a little crazy." Buyrun odam:




0 Comments: